Anne op stang jagen

Tom kon wel eens grappig uit de hoek komen en in “Anne op stang jagen » zoals Tom dat noemde, had hij dan ook zijn plezier.

Op een dag, het gebeurde tijdens een KJT feestje, hadden we een koppel koks aan het werk gezet om een lekkere couscous voor ons klaar te maken. Om de kosten te dumpen had ik voorgesteld om zelf voor gebak te zorgen bij de koffie .Ik zette me dus aan het bakken en twee grote cakes waren het resultaat, één met chocolade, de andere met appelen .

Ik ging al enkele uren van tevoren naar de zaal om samen met mijn kleinkinderen de versieringen aan te brengen. Zorgvuldig zette ik de cakes in de koelkast .Toen we na de maaltijd aan de koffie en gebak wilde beginnen  kreeg ik de melding van de kok dat er helemaal geen gebak in de koelkast te vinden was . Ik ging zelf kijken .Tom kwam me ter hulp. Hij dacht dat iemand ze wel had kunnen verplaatsen en in alle ernst hielp hij me zoeken  Hij bracht het zelfs zo ver dat hij mij kon doen twijfelen of ik ze wel had meegebracht en raadde me aan om naar huis te bellen voor alle zekerheid . Wat ik ook deed .Neen dus !

Ik ging terug kijken in mijn auto, steeds zonder resultaat .Het was onbegrijpelijk ! Aan de genodigde werd ook al gevraagd of soms iemand hierover iets wist. Neen ,niemand .

Ja, dan maar koffie zonder gebak. Tom zat naast me aan tafel en probeerde me te troosten . Hij hield dat een tijdje aan . Dan schoot hem plots te binnen ,zo zegde hij, dat er van alles op de piano was terecht gekomen, misschien moest ik daar toch nog maar eens gaan kijken .En ja daar stonden dan die fameuze cakes .Hij en al degenen die op de hoogte waren hadden ontzettend veel plezier .Ik in eerste instantie minder maar dat ging toch snel voorbij . Tom sneed stukjes en alles werd keurig verdeeld . Toen hij zijn portie had binnengewerkt zei hij “ Anne, ik vind hem bijzonder lekker en om alle eer aan je bakkunst te bewijzen stel ik voor dat ik ook jouw portie wil opeten . Dat was nog een grapje bovenop . Ik had al geen lust meer en kreeg hij inderdaad mijn deel dat hij met veel show oppeuzelde

De rest van de avond had hij er nog plezier in om me zo te hebben beetgenomen .

Hij trakteerde me dan ook op een drankje om eens goed door te spoelen ,vond hij .

We hebben er achteraf nog vaak mee gelachen maar ik bleef toch wel op mijn hoede met hem in mijn buurt .

 Anne Grondelaers

ZJABBE

Tom en Ilse hebben een tijdje bij ons gewoond in Kessel-Lo.(1994-1995?)
We gingen een hond kopen en zochten een toffe naam... na heel wat suggesties van alle kanten kwam Tom met hét idee: JABBE (uitgesprokens als 'ZJABBE').
Iedereen keek heel verbaasd en we vroegen hem hoe hij daarop kwam...
Zijn antwoord: 'gewoon, van ZJABBE DABBE DOE!'
Iedereen lag in een deuk, want de Flintstones zeggen natuurlijk gewoon YABBA DABBA DOO!!
Maar we vonden het zo grappig en origineel dat onze golden retriever inderdaad een ZJABBE geworden is!

de Veilig Vrijen Tournee

Ik heb Tom en Ilse pas echt goed leren kennen tijdens ons afstudeerjaar aan de Sociaal Hogeschool Heverlee (SHH), dat was ook het enige jaar dat ik met hen in klas zat. Gans onze klas toen vormde eigenlijk een hele hechte en toffe groep... . Niet enkel de concrete en mooie herinneringen aan die tijd, maar vooral een heel warm gevoel hou ik er aan over. Na het afstuderen probeerden we als groep nog wel contact te houden, maar iedereen moest toch zijn eigen weg zoeken. Met sommigen bleef er een sporadisch contact, met anderen wel wat langer, maar Tom & Ilse verloren we niet uit het oog, ook al woonden we niet meer bij elkaar in de buurt toen zij terug naar het Pajottenland verhuisden en wij Leuven ook inruilden voor mijn geboortestreek.

Het is moeilijk om één specifiek verhaal of moment van of met Tom naar boven te halen, want Tom blijf ik herinneren als één van de schoonste, warmste en meest getalenteerde mensen die ik ooit heb gekend. Zijn aanwezigheid en zijn persoonlijke inbreng was zo typerend: als mede-student in de klas, later als collega-stagiair op het Jongeren Advies Centrum (JAC), onze systeemtherapeutische opleiding die we apart maar wel gelijklopend volgden, ons werk , elk op een ander CGG (Centrum Geestelijke Gezondheidszorg),... . Er zijn nog zoveel andere herkenbare keuzes en interesses. Niet alleen qua werk, maar ook daarbuiten vonden we elkaar...

Maar één van de leukste opdrachten tijdens de stageperiode op het JAC (Tom in Brussel en ik in Leuven) was de Veilig Vrijen Tournee (VVT) : met de houten Oscar in de hand trokken we (elk in zijn regio) door het Vlaamse land... . Toen zoveel jaren later bleek dat onze oudste kinderen (dochter Fien van Tom & Ilse en mijn oudste zoon Ruben) al op kleuterleeftijd verliefd werden op elkaar, vroegen we ons regelmatig al lachend af wie van ons op tijd en stond 'den Oscar' zou boven halen... . Ondertussen zijn Fien & Ruben 10 jaar oud en lijkt hun liefde alsmaar groter te worden... . Ik hoop dat Tom mij op tijd een seintje geeft wanneer ik de klus nu alleen moet klaren (smiley)... .

Mariella

Lavabo

Tom en ik gingen geregeld in Leuven een avondje stappen met vrienden. Op een bepaalde donderdagavond kon ik de drank niet zo goed verdragen. Ik weet dat ik achter op de fiets van Tom klom en hij me naar zijn kot deed. Daarna reed hij terug en toen ik even in bed lag merkte ik dat ik onwel werd.

De weg naar het toilet was echter 3 trappen lager en dat zag ik mij in die toestand niet meer te overbruggen. Gelukkig zijn de koten uitgerust met een lavabo. Wat was ik blij dat ik me bevrijd voelde. Ik spoelde in het donker de lavabo wat uit en ging terug slapen en vertrok naar dromenland. De volgende ochtend vertrokken we fris, en in snel tempo naar school zonder de lavabo terug te zien. Tom nam ook zijn valies al mee om na de lessen naar huis te liften.

De zondag daarna kwam moeder Jeanne even mee naar zijn kot en trof ze zijn lavabo aan en besliste dat die een schrobbeurt nodig had. De lavabo zag er als nieuw uit. Tot op vandaag heeft ze niet geweten wat de lavabo er zo dof liet uitzien. Bij deze, bedankt. En Tom die wou mij niet in verlegenheid brengen bij mijn toekomstig schoonmoeder. En zo heb ik hem altijd gekend, opkomen voor een ander!

Ilse

Pyama

Wat ik me nog herinner uit de periode in Leuven is dat Tom niet graag sliep met een pyjama, hij had dat ook niet. Slechts tien jaar later durfde ik met een pyjama thuis komen en deed hij er ook één aan.

In Leuven had hij proper gewassen en gestreken t-shirts mee. Vaak t-shirts tegen geweld, tegen multinationals, met een belangrijke boodschap. Hij deed 's morgens een t-shirt aan en ging met de zelfde slapen. Soms was de nacht zo kort of was hij elders blijven slapen, dat hij met de zelfde t-shirt terug naar school ging en zo kon dat wel enkele dagen duren.

Veel later heb ik begrepen, toen hij mij was wou sparen dat dit echter zijn echte drijfveer was om niet te veranderen van t-shirt, althans dat wou hij mij doen geloven. En eerlijk, ik zag hem toen even graag met propere of reeds gedragen t-shirt. Pas veel later begon mijn neus met hem te onderhandelen.

Ilse

Jeneveravond

Het romantische avontuur van Tom en mezelf begon op een jeneveravond in de sociale Hogeschool van Heverlee ergens in april 1993. Om aan een jeneveravond te kunnen beginnen moet er eerst jenever zijn.

Tom was weer een bereidwillige vrijwilliger. Samen met ? ( naam ontsnapt mij nu) reden ze met een oude geit richting Hasselt. De bestuurder gekend als ? had geen rijbewijs. Na het proeven van enkele jenevers ging het rijden er niet op vooruit en nam Tom het stuur over maar ook de speciale versnellingsbak. Het was een hele onderneming om de jenever veilig in Heverlee te krijgen.

Maar gelukkig wordt zijn heldendaad later op de avond tijdens een spel bekroond met een overwinning. Na twee jaar liefde op het eerste gezicht en enkele glaasjes jenever was de stap om elkaar eindelijk te kussen een feit. Er werden nog menig flessen jenever geledigd. Maar om op twee benen te kunnen blijven staan beslisten we naar de oude markt van leuven te gaan om een pak friet te kopen.

De schoolgebouwen waren echter allemaal afgesloten omdat er intern een peda was. We konden een raam forceren en sommigen gingen mee op hun kousen naar de oude markt. We geraakten ook terug binnen en beslisten na enkele glaasjes dat we misschien toch best nog enkele uurtjes konden gaan slapen want de dag nadien begonnen we met het vak filosofie. En Tom zijn motto was 's avonds grote man, 's morgens in de les.

Tom heeft denk ik enkel een vak gemist toen hij de jenever ging halen maar voor de rest vond hij alle vakken even interessant als het nachtleven. Soms ging hij direct van een café naar de les. Van karakter gesproken. Eén ding wil ik hier nog over kwijt, Tom zei altijd: den tijd in Leuven was mijnen schoonsten tijd en toen hij dertig werd probeerde hij stilletjes los te komen van dienen goeden tijd. Hij droomde ervan dat zijn kinderen ook op kot zouden gaan, hij zou hen waarschijnlijk overtuigd hebben als dit nodig zou zijn.

Ilse